نماز در چه مکان هایی جایز است؟

مکان نماز گزار 

 نماز در همه ی مکان هایی که نمازگزار مالک آن باشد یا از مالکش اجازه داشته باشد، جایز است.
اجازه (نماز خواندن) یا در مقابل دریافت اجرت و مانند آن است، و یا در مقابل آن چیزی طلب نشده (مباح نمودن)، که یا مالک صریح اشاره کند، مثلاً بگوید: در آن نماز بخوان، یا با لفظی که رضایتش را بیان کند یا از حالتش ناراضی بودن برداشت نشود.
 نماز خواندن در مکان غصبی، برای غاصب و کسی که علم به غصبی بودن مکان دارد، صحیح نیست و اگر عمداً و با آگاهی در مکان غصبی نماز بخواند، نمازش باطل است، ولی اگر فراموش کند یا نداند که مکان غصبی است، نمازش صحیح میباشد، ولی اگر جاهل به حکم (حرمت نماز در مکان غصبی) باشد، معذور نیست (و نمازش باطل است). اگر وقت نماز تنگ گردد و او در حال خارج شدن (از مکان غصبی) باشد، نمازش صحیح است، ولی اگر در حال خارج شدن از مکان غصبی نباشد، و نماز بخواند، نمازش صحیح نیست.
 اگر با اجازه، وارد ملک غیر شود؛ سپس مالک بگوید که باید بیرون بروی، واجب است که خارج شود، و اگر در این حال نماز بخواند، نمازش باطل است، اما اگر وقت تنگ باشد، در حال خارج شدن نماز بخواند (و نمازش صحیح است).
______________________________
الصلاة في الأماكن كلها جائزة بشرط أن يكون مملوكاً أو مأذوناً فيه.
 والإذن قد يكون بعوض كالأجرة وشبهها، وبالإباحة وهي: إما صريحة كقوله صل فيه، أو بالفحوى كأذنه في الكون فيه، أو بشاهد الحال كما إذا كان هناك إمارة تشهد أن المالك لا يكره. 
 والمكان المغصوب لاتصح فيه الصلاة للغاصب، ولا لغيره ممن علم الغصب. وإن صلى عامداً عالماً كانت صلاته باطلة، وإن كان ناسياً أو جاهلاً بالغصبية صحت صلاته، ولو كان جاهلاً بتحريم المغصوب لم يعذر. وإذا ضاق الوقت وهو آخذ في الخروج صحت صلاته، ولو صلى ولم يتشاغل بالخروج لم تصح. 
 ولو حصل في ملك غيره بأذنه ثم أمره بالخروج وجب عليه، وإن صلى والحال هذه كانت صلاته باطلة، ويصلي وهو خارج إن كان الوقت ضيقا

 شرایع الاسلام/ جلد1/ ص 120-121